Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

ΛΑΜΑΡΗ ΕΛΕΝΗ

COMICOGRAFIMATA
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ 
G_ΟΙΚΟΘΕΝ


ΒΙΒΛΙΟΛΟΓΙΕΣ


[6] ΛΑΜΑΡΗ ΕΛΕΝΗ
      μια λησμονημένη ποιήτρια




 Η Ελένη Λάμαρη γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα (1878 ή 1880-1912). Το Λάμαρη αποτελεί ψευδώνυμο, και προέρχεται από το ομώνυμο χωριό της Ηπείρου που μάλλον έλκυε την καταγωγή της. Ήταν αρχικά μουσικός και μετέπειτα ποιήτρια. Το μοναδικό της βιβλίο: «Ποιήματα», εκδόθηκε ένα μόλις χρόνο πριν το θάνατό της (1911) και το αφιέρωσε στη μνήμη του πατέρα της. Τα ποιήματά της χαρακτηρίζονται από πηγαίο λυρισμό, ρομαντισμό και στρωτή δημοτική γλώσσα. Άτυχη, όμως· πέθανε νεότατη και σήμερα κανείς δεν την αναφέρει, εξόν από κάποιους ρομαντικούς του διαδικτύου, μετρούμενους στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οι «επίσημες» «ιστορίες» της λογοτεχνίας την αγνοούν και οι ανθολόγοι επίσης. Ποιήματά της υπάρχουν στην ανθολογία του Περάνθη και στου Χάρη Πάτση. Μόνο η Αθηνά Ταρσούλη τη λημματογραφεί («Ελληνίδες Ποιήτριες», 1951). 



Ο Κώστας Καρυωτάκης, ο μεγάλος ποιητής, της αφιερώνει, αυτής της άσημης τότε και τώρα ποιήτριας, ένα ποίημα του (Τάφος) κι έτσι την τοποθετεί στη θέση που της αξίζει στο εθνικό λογοτεχνικό Πάνθεον. Η Ελένη ήταν ερωτευμένη μ’ έναν πολύ μεγαλύτερό της ποιητή το Στέφανο Μαρτζώκη (1855-1913), χάριν του οποίου έγινε ποιήτρια. Αυτό συνάγεται από το ποίημα του Καρυωτάκη, αλλά και τα εκατέρωθεν αφιερωματικά ποιήματα των δυο τους («Στην Ελένη Λάμαρη», «Στον Στέφανο Μαρτζώκη»). Ο Φωκίων Πανάς, ένας ακόμη λησμονημένος ποιητής, στο περιοδικό που εξέδιδε «Ποικίλη Στοά», το 1914, δημοσιεύει δύο ανέκδοτα ποιήματα της Ελένης (Κρινόφυλλο, Τρικυμία) και γράφει μια έξοχη, λυρικότατη νεκρολογία.


ΤΑΦΟΣ
............
Και μια πλάκα στη χλόη μισοκρυμμένη
-έτσι τώρα τη συμβολίζει ο Άδης-
Να η Λάμαρη, ποιήτρια ξεχασμένη

Κώστας Καρυωτάκης, (1924)


ΚΡΙΝΟΦΥΛΛΟ

Ένα κρινόφυλλο νεκρό τ’ αγέρι αργά το σέρνει
Ποιος ξέρει τι μεσ’ τη ζωή ακόμη το κρατεί!
Άταφο παραδέρνει
Μα κάτι αναζητεί.
Την ευωδιά του στην πνοή του ζέφυρου γυρεύει,
Στο σιωπηλό το βράδυασμα στη μυρωμένη αυγή,
Τον κρίνο του αγναντεύει
Κατάχλωμο στη γη.
Κ’ ενώ μονάχη συντροφιά του μένει μαύρη θλίψη
Του νεκρού κρίνου η μυρωδιά σα να ’ναι προσευχή
Πηγαίνει αργά στα ύψη
Μιας κόρης τη ψυχή.

Ελένη Λάμαρη




CG-G-02-02-13-6

___________________________
© ΒΕΚ, 2017 
Απαγορεύεται, ρητά, η αντιγραφή κι αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους του, μ' οποιοδήποτε τρόπο, αυτούσιου ή τροποποιημένου, χωρίς την έγκρισή μου [Ν.2121/1993 (25 Α΄)]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου