Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

ΒΙΒΛΙΟΛΟΓΙΕΣ 5: ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ (β)

COMICOGRAFIMATA
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ 
G_ΟΙΚΟΘΕΝ

ΒΙΒΛΙΟΛΟΓΙΕΣ

 [5] ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ (β)


το ερωτικό στοιχείο υπήρχε ανέκαθεν στην ελληνική λογοτεχνία


 


...το ερωτικό στοιχείο υπήρχε ανέκαθεν στην ελληνική λογοτεχνία, το πρώτο άρτιο μυθιστόρημα στην παγκόσμια λογοτεχνία το «Κατά Χαιρέαν και Καλλιρρόην» του Χαρίτωνος αλλά και τα άλλα τέσσερα σωζόμενα αρχαία ελληνικά μυθιστορήματα περιέχουν ερωτικές ιστορίες, οι νεοέλληνες (όχι οι σύγχρονοι) όμως λογοτέχνες αυτο-φιμώθηκαν και τα δέντρα που φύτεψαν ξεράθηκαν, το «Δαιμόνιο» του Θεοτοκά, η «Νανότα» του Ξενόπουλου, το «Όνειρο στο κύμα» του Παπαδιαμάντη λάμπουν με τη φρεσκάδα τους, οι σύγχρονοι πεζογράφοι δεν έχουν κόμπλεξ και ξέρουν να συγκρατούν την πένα τους, γιατί το χυδαίο που ενδημεί στις παρυφές της λογοτεχνίας, καραδοκεί, όπως εξάλλου συμβαίνει σ’ όλες τις Καλές Τέχνες, τη Γλυπτική, τη Ζωγραφική, την Κινηματογραφία, κ.λπ, οι Τέχνες βέβαια δεν περιορίζονται, δε γνωρίζουν όρια, αλλά προσβάλλεται η αισθητική  και τότε αυτοακυρώνεται το ίδιο το καλλιτεχνικό έργο, το πεζογράφημα, «Ο μεγάλος Ανατολικός» του Εμπειρίκου είναι ένα παράδειγμα, μια απορία έχω, άραγε πώς να ένιωθαν οι κυρίες όταν άκουγαν το λογοτέχνη να το απαγγέλει-διαβάζει στα σαλόνια τους;, φυσικά το δικαίωμα οποιασδήποτε γραφής, όμως, δεν πρέπει να αφαιρείται από το δημιουργό, όσο θα βλέπουμε πτώματα παιδιών στα πεδία των μαχών, παιδάκια με πρησμένες κοιλιές, ο θόρυβος που δημιούργησε ο άντρας με το καρπούζι, μια εντελώς υποκειμενική έκφανση της ζωής, θα φαντάζει αδικαιολόγητος αν όχι υποκριτικός, απλά αγνοείς το έργο, του γυρίζεις τα νώτα, γενικά η υποκρισία χρησιμοποιείται ευρέως για να δικαιολογηθούν τ’ αδικαιολόγητα, ο στρατιώτης που σκοτώνει είναι φονιάς απ’ όποιο μέρος κι αν βρίσκεται, αφαιρεί ζωή που δεν μπορεί να αναπαραγάγει, την ίδια,

χαϊδεύοντας ή επιλέγοντας βιβλίο
και γι’ αυτήν την πράξη θα κριθεί-αν, ο πεζογράφος που αναπαράγει παρόμοιες σκηνές, και μάλιστα όταν εμφανώς τοποθετείται σ’ ένα απ’ τα χαρακώματα, είναι κι αυτός στρατιώτης, είναι συνιστώσα των ανθρώπινων βανδαλισμών, οφείλει να είναι αντικειμενικός κι όχι προκλητικός, ο Ρένος Αποστολίδης το μπόρεσε στην «Πυραμίδα 67», αλλά κι άλλοι πολλοί, κάποιοι δεν τα κατάφεραν, ειρωνικά χαμόγελα προκαλούν τα βιβλία των πολιτικών, που ο κάθε πικραμένος πάει να αιτιολογήσει τα λάθη του, να διαστρεβλώσει την πραγματική πολιτική ιστορία, και ξέρει πολύ καλά πως το βιβλίο μένει ενώ τα λόγια του θα ξεχαστούν, δυστυχώς έτσι συμβαίνει, μοστράροντας το πιο πετυχημένο χαμόγελο στο εξώφυλλο, αλλά δεν πείθει, ο πολυγραφότατος Μ. Παπακωνσταντίνου, εν αντιθέσει, έγραψε και λογοτεχνία «Η γιαγιά μου η ρούσα», κ.ά. δίπλα στα πολιτικά βιβλία κι έτσι μπορείς να διαχωρίσεις το έργο του, να τον δεις σα λογοτέχνη, έλεος βρε καλλιτέχνες, σας αγαπήσαμε στις οθόνες και στο σανίδι μην αμαυρώνεται την εικόνα σας με τις ιλουστρασιόν αυτοβιογραφίες σας και για τα παντοειδή κατορθώματά σας, δε θα το πιστέψετε, όλοι μας έχουμε να αφηγηθούμε παρόμοια, δε διεκδικείτε την αποκλειστικότητα, αν διαθέτετε τα κότσια γράψτε κάτι
 
ο Πλατής έγραψε ποίηση,
καλό, ο ηθοποιός Μάκης Πανώριος το κάνει χρόνια τώρα, ο Πλατής έγραψε ποίηση, «Τα παραπονεμένα», ναι ο καλός μας κωμικός, «ο πατέρας του Ερηνακίου!», με τις άπειρες θεατρικές και κινηματογραφικές εμφανίσεις, ο Αλέξης Δαμιανός, ηθοποιός και σκηνοθέτης, που ευτύχησε να δει την «Ευδοκία» του να φιγουράρει στην κορυφή των καλύτερων ελληνικών ταινιών, γυρίζοντας τρεις όλες κι όλες ταινίες, έγραψε θέατρο «Το καλοκαίρι θα θερίσουμε» και διηγήματα  «Πηγές ερημικές-Ηνίοχος», πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν πρέπει να γράφουμε για έρωτες, όλα έχουν γραφεί, διαφωνούμε σ’ αυτό το τελευταίο, μα τότε μήπως να σταματήσουμε και να τρώμε αφού έχουμε γευτεί όλα τα φαγητά;, η ζωή συνεχίζεται λέμε ως απόφθεγμα και όσο ζούμε γι’ αυτήν θα γράφουμε, να γιατί προπορεύονται οι γυναίκες συγγραφείς, γιατί είναι οι πλέον αρμόδιες να γράψουν για τη ζωή αφού αυτές την εκκολάπτουν, τη
 
οι γυναίκες συγγραφείς, γιατί είναι οι πλέον αρμόδιες να γράψουν για τη ζωή
γεννάνε, και μη διαμαρτύρεστε που πουλάνε τρελά αυτά τα βιβλία, γιατί μήπως και

 τα βιβλία στοχασμών δεν τα έχουν πει όλα;, τι απομένει να ειπωθεί στη χώρα μας εν προκειμένω που γνωρίζουμε πιο καλά το συγγραφικό γίγνεσθαι, ένιοι διατείνονται πως οι στοχασμοί πρέπει να ενσωματώνονται στα άλλα πεζογραφήματα, κυρίως στα μυθιστορήματα που έχουν μεγάλο εύρος ανάπτυξης, και το πράττουν, λάθος μέγα, το μίγμα είναι κατά κανόνα ανομοιογενές, φίλος με ρώτησε αν το βιβλίο μου έχει διαλόγους, βαρέθηκα να διαβάζω -μου 'πε- ασφυκτικά γεμάτες σελίδες με τη μετατροπή της συζήτησης σε πεζό λόγο χωρίς παύλες (απαραίτητες κατά τη Γραμματική) ή εισαγωγικά (όπως συνηθίζεται, αλλά τότε τι θα βάλουμε στους τίτλους βιβλίων, κλπ, δεδομένου ότι τα πλάγια χρησιμοποιούνται στις μεταφορές και στα σημεία που ο συγγραφέας θέλει να επισημάνει), όλοι συμφωνούν πως οφείλουμε να εφαρμόζουμε τους γραμματικούς κανόνες, άλλως θα προκύψει ένα σημειολογικό χάος, αλλά πάλι τι

 
γιατί θα προέκυπταν ακατανόητα κείμενα
να πεις στους μεγίστους εκπροσώπους του γραπτού λόγου που έχουν θεσπίσει δικούς τους κανόνες, άλλοι βάζουν την τελεία έξω από τα εισαγωγικά (το σωστό κατά τη Γραμματική), άλλοι μέσα (λάθος), κατ’ αναλογίαν λέει του θαυμαστικού και του ερωτηματικού που μπαίνουν μέσα, η άνω τελεία σχεδόν καταργήθηκε, αντικαταστάθηκε, κακώς, με το κόμμα, το συντακτικό ανακάτεμα του τρίπτυχου ρήμα–υποκείμενο-αντικείμενο επιτρέπεται στο γραπτό λόγο και χρησιμοποιείται κατά κόρον, ο κανόνας του τελικού <ν> δεν τηρείται ή τηρείται μερικώς, γενικά είμαστε απείθαρχοι να μην επιδείξουμε αυτήν την αρετή μας κι εδώ, όμως δε γράφουμε όπως μιλάμε, γιατί θα προέκυπταν ακατανόητα κείμενα,......

(συνεχίζεται)
  
CG-G-02-02-13-5

Νικόλαος Τόλης
Νικόλαος Τόλης Θυμήθηκα το "Ίμερος και Κλινοπάλη "του Κ. Παπαγιώργη. Καλησπέρα Βάιε.
___________________________
© ΒΕΚ, 2017 
Απαγορεύεται, ρητά, η αντιγραφή κι αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους του, μ' οποιοδήποτε τρόπο, αυτούσιου ή τροποποιημένου, χωρίς την έγκρισή μου [Ν.2121/1993 (25 Α΄)]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου