Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

ΣΧΕΔΙΑΣΤΡΙΑ, Η

COMICOGRAFIMATA
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ 
G_ΟΙΚΟΘΕΝ

ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΛΜΠΗΔΟΝΕΣ



[ 48 ] Η σχεδιάστρια


κατσάρωνα τα ολόισια μαλλιά μου, επειδή έτσι 

τα προτιμούσε,
Εργάζομαι στο Τμήμα Μελετών μιας Τεχνικής Εταιρείας, με βασικό αντικείμενο τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό των κτιρίων που αναλαμβάνει να κατασκευάσει το Γραφείο μας ή να συμμετάσχει σε διαγωνισμούς του Δημοσίου. Είναι δουλειά κουραστική κι αρκετά υπεύθυνη. Ξέρω τι θα με ρωτήσετε. Πώς μ’ αντιμετωπίζουν οι άντρες. Αν γίνεται τίποτε, τα γνωστά. Να σας πω. Οι παρενοχλήσεις δε θα τις χαρακτήριζα με τον όρο σεξουαλικές, που είναι εντελώς άλλο πράγμα, αποτελούν συνηθισμένο φαινόμενο, αλλά σ’ επίπεδο πλάκας, οπότε δεν μπορώ να ξεχωρίσω, αν κάποιος με γουστάρει πραγματικά ή απλώς ρίχνει τα δίκτυα του κι ό,τι αρπάξει. Φυσικά, θα επιθυμούσατε να σας μαρτυρήσω, αν μου ’τυχε καμιά περιπέτεια, όλ’ αυτά τα χρόνια. Υπό κανονικές συνθήκες, δε θα καθόμουν να εξιστορήσω την ερωτική μου ζωή, ακόμη και σε σας που με διαβάζετε και ξοδέψατε χρήματα, για ν’ αγοράσετε το βιβλίο μου. Μερικά πράγματα δεν κοινολογούνται· αποτελούν τα κρύφια μυστικά του καθενός, που τα κουβαλάει ως το τέλος της ύπαρξής του πάνω στη Γη. Όμως θέλω τη γνώμη σας, να δω αν έπραξα σωστά. Γι’ αυτό, θα σας παρακαλούσα να προσέξετε καλά όσα θα σας εξιστορήσω. Και θα σας τα διηγηθώ με κάθε λεπτομέρεια. Τον Άλκη τον
ήθελα σαν παλαβή, αλλά, δυστυχώς, δεν ανίχνευα κανένα ενδιαφέρον εκ μέρους του. Το πιο πιθανόν είναι να τα ’χε με κάποια λεγάμενη. Ήταν ανύπαντρος και τραβηχτικός. Οι γυναίκες θα με καταλάβουν τι εννοώ. Επειδή όμως ο χρόνος με πίεζε, όπως θα δείτε, αποφάσισα να δοκιμάσω, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, τις δυνάμεις μου κι ό,τι προέκυπτε. Γιατί βιαζόμουνα; Διότι ήμουν αρραβωνιασμένη και πήγαινα για γάμο. Το σχέδιο το είχα καταστρώσει κι έτσι ένα βράδυ, παρέμεινα πιο αργά απ’ το συνηθισμένο, με τη δικαιολογία ότι έπρεπε να ολοκληρώσω κάποιο αρχιτεκτονικό σχέδιο. Ήμουνα μόνη και δούλευα γερμένη, προκλητικά, στο σχεδιαστήριο. Το γραφείο μου έχει ένα εσωτερικό παράθυρο με περσίδες, τις οποίες είχα φροντίσει νωρίτερα να γυρίσω στην οριζόντια θέση. Άκουσα τα βήματά του να σταματούν απότομα, μπροστά στο φωτισμένο παράθυρο. Η καρδιά μου χτυπούσε τρελά κι η ανάσα μου κάλπαζε. Όταν τον άκουσα ν’ απομακρύνεται προς το κλιμακοστάσιο και να λέει: “Έλλη, μην ξεχάσεις να κλειδώσεις φεύγοντας”, χτύπησα με δύναμη το χέρι μου στο σχεδιαστήριο και τράβηξα με μανία τη διαφάνεια, που έγινε τρία κομμάτια. “Ώστε υπάρχει άλλη!” μονολόγησα. Την επομένη, κοιτούσα όλες τις συναδέλφους μου στο πρόσωπο. Όλες θα μπορούσαν να τα ’χουν μαζί του. Ήλπιζα όμως να ήταν μπλεγμένος με κάποια απέξω, για να μπορέσω να εφαρμόσω με μεγαλύτερη ευκολία το σχέδιό μου, να μην έχω την ανταγωνίστριά μου μες στα πόδια μου. Εκείνη τη μέρα κλείστηκα στο γραφείο μου να ξαναφτιάξω το σχέδιο που κατέστρεψα. Κι έφυγα κανονικά, μαζί με όλους. Την επαύριον, με το φάκελο στη μασχάλη, κατευθύνθηκα προς το γραφείο του. Ήμουν πανέτοιμη να δώσω τη μάχη μου. Τον βρήκα να διαβάζει. “Συγγνώμη, κύριε προϊστάμενε, σας έφερα τα σχέδια που μου ζητήσατε για υπογραφή”, είπα κι άφησα το πακέτο δίπλα του.“Κάθισε, Έλλη, θα στα υπογράψω τώρα”, τον άκουσα να λέει, ενώ εγώ έπεφτα απρόσεχτα στον καναπέ. Έβαλε την υπογραφή του στα σχέδια, χωρίς να τα ελέγξει μου ’χε τυφλή εμπιστοσύνη, και τα ’σπρωξε προς το μέρος μου. Δε σηκώθηκα να τα πάρω, έπρεπε να ολοκληρώσω το σχέδιό μου. “Μας τρέλανε με τις τροποποιήσεις αυτός. Δε θα ξεμπλέξουμε εύκολα. Να ’χουμε το νου μας μην καταφτάσει η Πολεοδομία, από καμιά καρφωτή, πριν κάνουμε την αναθεώρηση της άδειας”, είπε και το βλέμμα του καρφώθηκε ανάμεσα στα μπούτια μου, που διακρινόταν το αγαπημένο μου χρώμα.“Έχω εξασφαλίσει, ήδη, αριθμό πρωτοκόλλου μην ανησυχείτε κύριε προϊστάμενε. Αύριο θα καταθέσω και το φάκελο...”, άρχισα να λέω. Δε νομίζω ότι μ’ άκουγε, καθώς πλησίαζε. Ζάρωσα στο χοντρό μπράτσο του καναπέ κι έγειρα το κεφάλι μου πίσω, κλείνοντας τα μάτια. Τα μαλλιά μου ακούμπησαν στο πάτωμα κι ο λαιμός μου ήταν έτοιμος να κοπεί στη μέση. Τ’ αυτιά μου είχαν βουλώσει απ’ το κόχλασμα του αίματος και το επόμενο δευτερόλεπτο έσφιξα τα δόντια, για να μη λιποθυμήσω. Έκτοτε, δημιουργήσαμε μία θυελλώδη σχέση. Ένιωθα ευτυχισμένη, ζούσα με τον καλύτερο τρόπο τον επίλογο της ερωτικής μου ανεξαρτησίας. Ωστόσο, κάποτε, έφτασε η ώρα να παντρευτώ. Όμως εμένα, καιρό τώρα, κάτι με βασάνιζε κι έπρεπε ν’ απαλλαγώ γρήγορα απ’ αυτό, πριν σκάσω. Δεν είχα άλλη επιλογή έτσι εκτίμησα μες στην ψυχική μου αναστάτωση και του μίλησα με θράσος, άσχημα, τον γέμισα ενοχές, του πέταξα στα μούτρα όλες τις ευθύνες, πως τάχα εκείνος σαν μεγαλύτερός μου όφειλε να με νουθετήσει να δω το σφάλμα μου κι έφυγα, χωρίς να προλάβει ν’ απαντήσει. Είχα τρελαθεί! Ό,τι είχε διαμειφθεί μεταξύ μας, όχι μόνο έλαβε χώρα και με τη δική μου συγκατάθεση, αλλά είχε σχεδιαστεί από μένα και σε τελική ανάλυση δεν ήμουνα κανένα ανήλικο κοριτσάκι. Κι ύστερα, περίμενα την απόλυσή μου. Ο προϊστάμενος μπορούσε κάλλιστα να με διώξει λόγω της ανάρμοστης συμπεριφοράς μου. Μία λέξη του στο Διοικητικό Συμβούλιο και θα πήγαινα στο σπίτι μου. Θα γελούσαν όλοι μαζί μου, αν στην απολογία μου έλεγα πως με παρέσυρε! Η ενέργειά μου ήταν απερίσκεπτη και θα επηρέαζε αρνητικά την περαιτέρω εξέλιξη της καριέρας μου. Μπορείτε να το διανοηθείτε; Ούτε για μια στιγμή, δεν πέρασε απ’ το μυαλό μου τι ψυχολογική κατάσταση είχα δημιουργήσει σε κείνον! Ο εαυτούλης μου και μόνο. Αγαπητοί μου αναγνώστες, ζωή και θάνατος εξαρτώνται απ’ τις γυναικείες συμπεριφορές κι εμείς παίζουμε, όπως τα μικρά παιδιά, χωρίς συναίσθηση των ευθυνών μας. Κυκλοθυμικά φερσίματα βασισμένα στο ταμπού της παρθενικότητας που κληρονομήσαμε απ’ τις μητέρες μας και μας επέβαλε η, κατ’ επίφαση, πολιτισμένη κοινωνία που ζούμε. Ηθικοί φραγμοί που μας υπαγορεύουν φιλοσοφικά συστήματα, τα οποία δεν κατόρθωσαν να λύσουν τα πραγματικά προβλήματα του ανθρώπου και οι αρχές τους είναι δυσνόητες. Γυναικεία πείσματα και εγωισμοί που έστειλαν πολλούς άντρες στα τρελάδικα. Τι απέγινε; Όχι μόνο δε μ’ απέλυσε, αντιθέτως, μου φερόταν ευγενικά και με νευρίαζε. Ήθελα να τον πνίξω, να τον σκοτώσω! Το τέλος δόθηκε κάπως έτσι: Κάποιες ημέρες δεν εμφανίστηκε στο γραφείο. Το ’χα αντιληφθεί, εν τούτοις δεν μπορούσα να φανταστώ το λόγο. Απ’ τους άλλους έμαθα ότι θα πήγαινε να παρακολουθήσει ο ίδιος τις εργασίες μιας γέφυρας, που κατασκεύαζε η Εταιρεία κάπου στα σύνορα. Θα ’μενε μόνιμα στο Κιλκίς, τουλάχιστον για ένα χρόνο, μέχρι ν’ αποπερατωθεί το έργο. Ξάφνου, τα πάντα γύρω μου έγιναν καταθλιπτικά και άχρωμα. Έτρεξα στην τουαλέτα και τα ’βγαλα όλα, έκανα εμετό. Το είδωλο στον καθρέφτη μού ήταν άγνωστο. Οργισμένη, κάτι πέταξα, το γυαλί ράγισε και το πρόσωπό μου τεμαχίστηκε σε πολλά κομμάτια. Τραβήχτηκα μακριά και διπλώθηκα κρατώντας το στομάχι μου, ενόσω κάποιοι μάζευαν τα σπασμένα γυαλιά από κάτω και με ρωτούσαν αν αισθανόμουν καλά. Όταν, κάποτε, ηρέμησα, σκέφτηκα να τον εκδικηθώ. Τι μου ’χε κάνει; Μη ζητάτε λογική εξήγηση στις ενέργειές μου, ούτε ’γώ κατάφερα να βρω. Ακόμη και σήμερα θεωρώ παράλογο το φέρσιμό μου. Πώς τον εκδικήθηκα; Δεν ήξερα τον τρόπο, ψαχνόμουνα, αλλά με πρόλαβε εκείνος! Ήρθε στ’ όνειρό μου και μου μάτωσε την ψυχή. Ξυπνώντας, ένιωσα την απόγνωση στη χειρότερή της μορφή. Μια αίσθηση πως τα πάντα είναι ανιαρά και άχρηστα και το σπουδαιότερο: χωρίς καμιά ελπίδα μεταστροφής αυτής της δυσάρεστης κατάστασης. Από τότε, ερχόταν συνεχώς στα ονειροπολήματά μου· έχω καταγράψει όλες του τις επιθέσεις, για να τις θυμάμαι. Ήθελα να τον πνίξω, να τον σκοτώσω! Στο μεταξύ παντρεύτηκα κι ήλπιζα να τον ξεχάσω. Αφοσιώθηκα στον άντρα μου και στο σπίτι μου κι έβαλα ερωτικές παρωπίδες. Όταν επέστρεψε όχι, δεν τον σκότωσα, μη βιάζεστε η συνέχεια επέτεινε τη σύγχυση στην οποία ξανακύλησα. Η αναβάθμισή μου ήρθε απότομα και ξαφνιάστηκα. Με απήλλαξε απ’ τη χοντροδουλειά του σχεδιαστηρίου έφεραν κάποια νεότερη συνάδελφο και στο εξής ήλεγχα τα σχέδια των άλλων. Κάτι σαν προϊσταμένη άνευ χαρτοφυλακίου. Υπό τη νέα μου ιδιότητα συμμετείχα σε αμειβόμενες Επιτροπές της Εταιρείας κι έπαιρνα καλά λεφτά. Φρόντιζε όμως να μη συναντιόμαστε. Οι συνεννοήσεις μας λάμβαναν χώρα τηλεφωνικώς, σε καθαρά υπηρεσιακό ύφος. Δεν ανταλλάξαμε ούτε μια καλημέρα πρόσωπο με πρόσωπο. Εμείς που λίγο πριν κοιμόμασταν μαζί! Κάποιες φορές, μάλιστα, που επιχείρησα να τον δω, δεν κατέστη δυνατόν. Ή θα έλειπε ή θα ’βρισκα την πόρτα του κλειδωμένη. Όπου συνυπήρχαμε αναγκαστικά, μου φερόταν μ’ ευγένεια, μα ήταν απρόσιτος. Φορούσα το κόκκινο φόρεμα που μου ’χε δωρίσει, τα εσώρουχα, ναι, γιατί να σας το κρύψω; Είχε και καλό γούστο, που λίγοι άντρες διαθέτουν! Χτενιζόμουνα καθημερινά, κατσάρωνα τα ολόισια μαλλιά μου, επειδή έτσι τα προτιμούσε, και βαφόμουνα ελάχιστα, αδιόρατα, μα δεν κατάφερα τίποτε. Δεν εκδηλώθηκε ποτέ. Υποψιάστηκα ότι μ’ είχε αντικαταστήσει. Αν τον είδα με άλλη; Όχι. Το μυαλό μου ήταν μπερδεμένο και δεν έβλεπα νηφάλια την κατάσταση. Τ’ ότι δε μ’ απέλυσε σήμαινε ότι με ήθελε κοντά του. Προφανώς, του αρκούσε να με νιώθει δίπλα του. Η εκτίμησή μου είναι πως δε με ξεπέρασε ποτέ. Ούτε θα το διακινδύνευε ή θα έφτανε στο σημείο να με χάσει οριστικά, αντιδρώντας βίαια όπως έκανα εγώ. Δεν είναι αυτοκαταστροφικός. Χωρίς να ’μαι μες στο νου του, νομίζω ότι, μόλις οι αναμνήσεις θα έπαυαν να τον τροφοδοτούν κι η απελπισία κυριαρχούσε όλων των άλλων συναισθημάτων που ένιωθε για μένα, θα με αναζητούσε. Αλλά κάτι τέτοιο δεν είχα αντιληφθεί προσώρας. Δεν ήμουνα, εν τούτοις, σίγουρη για τίποτε και τότε, μες στη σκοτούρα μου, πήρα την απόφαση της ζωής μου κι ήταν σα να σκότωσα άνθρωπο. Μια στιγμή όμως, γιατί με φωνάζει ο άντρας μου. «Ναι, Άλκη, αγάπη μου, με θέλεις κάτι;»

[πρώτη γραφή για το blog]


CG-G-02-01-1-48
_________________________________
© ΒΕΚ, 2017 
Απαγορεύεται, ρητά, η αντιγραφή κι αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους του, μ' οποιοδήποτε τρόπο, αυτούσιου ή τροποποιημένου, χωρίς την έγκρισή μου [Ν.2121/1993 (25 Α΄)]



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου