Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

ΖΗΤΗΜΑ ΧΡΟΝΟΥ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟΝ

COMICOGRAFIMATA
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ 
ΟΙΚΟΘΕΝ
ΨΗΦΙΔΕΣ

ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΛΑΜΠΗΔΟΝΕΣ


[45] ζήτημα χρόνου να συμβεί το μοιραίον






Ο ΓΗΡΑΙΟΣ επιστήμων, επιθυμώντας να προσδώσει υποβλητικότητα στη διάλεξή του, έκανε το τραγικό λάθος να επιλέξει για την πραγματοποίησή της την ημέρα και την ακριβή ώρα της ολικής έκλειψης του Ηλίου. Κι εγώ, έγινα πρόξενος μιας έκρυθμης κατάστασης, που οδήγησε πολύ κόσμο στα όρια της απελπισίας.
Είμαι καθηγητής φυσικομαθηματικός και πλησιάζω στη συνταξιοδότησή μου. Αυτήν την επαγγελματική ιδιότητα μού προσέδωσαν κάποιοι εκ των κηδεμόνων, όταν δίδασκα στην επαρχία. Η προσφώνηση φαινόταν λογική, μια και είχα τελειώσει τη Φυσικομαθηματική Σχολή. Κι έκτοτε μου έμεινε ο τίτλος. Τον συνήθισα μάλιστα και τον οικειοποιήθηκα με αποτέλεσμα πολλάκις να προκαλώ τα ειρωνικά γέλια, όταν στα διαλείμματα συζητούσα με τους συναδέλφους και υποστήριζα μετά στόμφου: “Εγώ, φίλτατοι, ως φυσικομαθηματικός, δεν μπορώ να δεχτώ…”, λησμονώντας ότι φυσικός δεν υπήρξα ποτέ. Ως εραστής όμως των διαστημικών ανακαλύψεων, δε θα ’χανα την ευκαιρία ν’ ακούσω από υπεύθυνα χείλη τις καινούργιες ανακαλύψεις της Αστροφυσικής.

Το αμφιθέατρο του Αστεροσκοπείου είχε πολύ κόσμο και αγχώθηκα, γιατί έπασχα από χρόνια αγοραφοβία. Χωρίς να κοιτάξω κανέναν, αλλά με την αίσθηση ότι όλοι με παρατηρούσαν, κατευθύνθηκα στις τελευταίες σειρές των καθισμάτων και κάθισα με ανακούφιση. Πίσω μου δε βρισκόταν κανείς, ενώ δίπλα μου, σε μικρή απόσταση, μια κοπέλα εκμεταλλευόμενη το μισοσκόταδο είχε ξαπλώσει, σχεδόν, στο μαλακό κάθισμα και τα γυμνά της πόδια λαμποκοπούσαν.
Η ομιλία υπήρξε, όντως, επιτυχημένη. Ο κόσμος χειροκρότησε μ’ ενθουσιασμό κι ο επίτιμος καθηγητής υποκλίθηκε κατευχαριστημένος. Εδώ που τα λέμε βοήθησε και το υπερφυσικό γεγονός της χάσης του κοντινού άστρου, που εξελισσόταν παράλληλα. Εκείνη τη στιγμή το φαινόμενο της έκλειψης πλησίαζε στην κορύφωσή του και ένα καφετί σκότος έπεσε στην αίθουσα. Όλοι άρχισαν να μουρμουρίζουν μεταξύ τους κυριαρχούμενοι από αρχέγονο τρόμο. Τότε, πού η προσοχή του ακροατηρίου στράφηκε αλλού, άδραξα την ευκαιρία να σηκωθώ.
«Κύριοι, αν αντελήφθην καλώς, δια της νεωτέρας θεωρίας, η κίνηση απομάκρυνσης των αστέρων είναι επιταχυνόμενη, όπως απέδειξαν οι επιστήμονες με τις συνεχείς και άοκνες παρατηρήσεις τους. Γνωρίζουμε επίσης –κι αυτό δεν άκουσα να έχει αμφισβητηθεί ως τα σήμερα– ότι η επενέργεια του αρχικού αιτίου μετά την έκρηξη, που ονομάσαμε Bing Bang, δε συνεχίζεται και επομένως όλα τα σώματα όφειλαν να κινούνται με ταχύτητα επιβραδυνόμενη. Εφ’ όσον συμβαίνει το αντίθετο, έχω κάθε δικαίωμα να πιστεύω ότι μας έλκει κάτι τεράστιο, προς το οποίο οδεύουμε ολοταχώς, μη δυνάμενοι ν’ αντιδράσουμε. 
Είναι λοιπόν,  ζ ή τ η μ α  χ ρ ό ν ο υ  να συμβεί το μοιραίον!» είπα με ολίγον τρακ στη φωνή.
Και τόνισα, επίτηδες, λες, τις τελευταίες λέξεις.

Ο ομιλητής αιφνιδιάστηκε και προς στιγμήν έμεινε άλαλος, γεγονός που εκλήφθηκε ως αδυναμία αντίκρουσης των απόψεών του.
Χωρίς να το αντιληφθώ, είχα ρίξει λάδι στη φωτιά! Πανικός εκδηλώθηκε στο άκουσμα των λόγων μου, διότι ο συλλογισμός ήταν απλός και απολύτως κατανοητός κι απ’ τον πλέον αδαή. Αυτό που δεν σκέφτηκα όμως ήταν πως άπαντες, πλην εμού, θα συνδύαζαν την ολική έκλειψη μ’ αυτό που μάντεψαν απ’ τα λόγια μου! Καθίσματα ξηλώθηκαν, βρισιές ξεστομίστηκαν από έξαλλους κυρίους και ερίτιμες κυρίες.
Ο καθηγητής, στο μεταξύ, ανακτώντας τη χαμένη του ψυχραιμία, προσπάθησε να μειώσει τις εντυπώσεις και να εξηγήσει το αντιεπιστημονικόν του συμπεράσματός μου, αλλά δεν ακουγόταν μες στην, άνευ προηγουμένου, φασαρία κι οχλοβοή! Ο φόβος είχε γενικευτεί! Κάποιες γυναίκες ποδοπατήθηκαν ανηλεώς στις εξόδους, καθώς άπαντες έσπευσαν να εγκαταλείψουν την αίθουσα, για να εξέλθουν σ’ ανοιχτό χώρο, χωρίς να τηρήσουν τους κανόνες καλής συμπεριφοράς.
Έκλεισα τα μάτια μου συντετριμμένος. Όταν όλα ησύχασαν, ένιωσα ένοχος για ό,τι είχε συμβεί και σκέφτηκα ότι έπρεπε, ίσως, να διευκρινίσω, πως η έκφραση ζήτημα χρόνου μεταφραζόταν σε κάποια δισεκατομμύρια γήινα χρόνια. Αλλά, τέτοιος ήμουν! Πάντα, οι σκέψεις μου έτρεχαν να φτάσουν στο τέρμα με την ταχύτητα του φωτός και δε μ’ ενδιέφερε αν ο συνομιλητής μου ήταν σε θέση να με ακολουθήσει, πολλώ δε μάλλον να με κατανοήσει!
Κοίταξα γύρω μου επιφυλακτικά! Δεν υπήρχε κανείς. Μόνο η κοπελιά δεν είχε φύγει κι ερχόταν προ το μέρος μου. Με δρασκέλισε και στάθηκε έχοντας εγκλωβίσει τα πόδια μου ανάμεσα στα δικά της.
Με κοίταζε με το χρωματιστό της βλέμμα και κάτι σιγομουρμούριζε, ενώ συγχρόνως τα χέρια της μ’ έψαχναν. Βρήκε αυτό που γύρευε κι άρχισε να κουνιέται ρυθμικά πάνω του.
Όταν έγειρε, λες κι ήθελε να κοιμηθεί στην αγκαλιά μου, την άκουσα να λέει ψιθυριστά:
«Όντως, κύριε, ήταν  ζ ή τ η μ α  χ ρ ό ν ο υ  να συμβεί το μοιραίον

Και το πρόσωπό της έλαμπε σαν τον Ήλιο, που είχε ήδη αρχίσει να φωτίζει ξανά τον Κόσμο. 

__________________________
CG-G-02-01-45

©ΒΕΚ 2017


Απαγορεύεται, ρητά, η αντιγραφή κι αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους του, μ' οποιοδήποτε τρόπο, αυτούσιου ή τροποποιημένου, χωρίς την έγκρισή μου [Ν.2121/1993 (25 Α΄)]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου