Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΕΡΜΟΥ ΚΑΙ ΙΩΛΚΟΥ

COMICOGRAFIMATA

ΨΗΦΙΔΕΣ

ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΛΑΜΠΗΔΟΝΕΣ


[ 50 ]  ΕΡΜΟΥ  ΚΑΙ ΙΩΛΚΟΥ



...ήμουνα στη διασταύρωση Ιωλκού και Ερμού

ΕΡΜΟΥ  ΚΑΙ ΙΩΛΚΟΥ


Τη μίσησα, τη μίσησα πολύ, εκείνη τη γυναίκα κι όσο μεγαλώνω τη μισώ ακόμη περισσότερο και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσω να τη μισώ, στον αιώνα τον άπαντα. Θα σας εξηγήσω αμέσως ποια και το γιατί, χωρίς πολλές περιστροφές, και πιστεύω να συμφωνήσετε μαζί μου και μάλιστα ίσως να με λυπηθείτε κιόλας. Μπορεί να τη μισήσετε και ’σείς! Άντρες και γυναίκες, ανεξαρτήτως φύλου, γιατί φέρθηκε κακέντρεχα και ζηλόφθονα. Ναι,.. εν τέλει, εκεί έχω καταλήξει· πως ζήλεψε. Να, λοιπόν, τι μου συνέβη, για να μη σας κρατάω σε αγωνία... αλλά, πριν περιγράψω το γεγονός να σας πω που ακριβώς διαδραματίστηκε, για να μπορέσετε να συνθέσετε την αλληλουχία των σκηνών που εκτυλίχτηκαν. 
Για όσους γνωρίζουν τη ρυμοτομία του Βόλου, ήμουνα στη διασταύρωση Ιωλκού και Ερμού, όπου κείνα τα χρόνια λειτουργούσε το πολυτελές κατάστημα του Κουτσίνα, με τα υφάσματα. Κατέβαινα προς το λιμάνι και φυσούσε ένας δυνατός νοτιάς. Την ακολουθούσα απ’ το ύψος της Αναλήψεως, αφ’ ης στιγμής την είδα. Ήταν απ’ αυτές που κι ο αέρας που μένει πίσω τους μυρίζει αλλιώτικα μετά το πέρασμά τους. Δε θα σας περιγράψω την ανατομία της, γιατί περιττεύει. Θα σας πω μόνο πως το υπέροχο ντύσιμό της συμπλήρωνε ένα αραχνοΰφαντο φουλάρι, γύρω απ’ το λαιμό της, που  από ώρα  είχε γλιστρήσει στην πλάτη της κι ήταν έτοιμο να πέσει,.. αλλά δεν έλεγε να το κάνει. Αν δεν το υποπτευθήκατε ήδη, παρακαλούσα διακαώς να ξεπιαστεί, για ν’ αδράξω την ευκαιρία να το συμμαζέψω και να της το επιστρέψω, σκεφτόμενος πονηρά... καταλαβαίνετε... να της πιάσω κουβέντα ήθελα. Και φαίνεται πως η παράκλησή μου εισακούστηκε, γιατί κάποια στιγμή το φουλάρι, βοηθούντος και του ανέμου, προσγειώθηκε στο πεζοδρόμιο, ανάμεσά μας. Το κορίτσι μάλλον δεν κατάλαβε τίποτε, αφού όπως σας είπα αυτό το ρουχαλάκι δε θα ζύγιζε παραπάνω από μερικά γραμμάρια. Η καρδιά μου ανέβηκε στο στόμα μου κι ετοιμάστηκα να το σηκώσω. Θα της το ’δινα,.. εκείνη θα μ’ ευχαριστούσε,.. εγώ κάτι θα της έλεγα,.. εκείνη κάτι θα μου έλεγε... και μετά εγώ...
―Δεσποινίς, σας έπεσε το φουλάρι! ακούστηκε η γυναίκα απ’ το απέναντι πεζοδρόμιο.
Πάγωσα και αυτόματα γύρισα να δω ποιος μίλησε, αλλά γύρισε κι η κοπέλα που άκουσε κι αυτή και σήκωσε μόνη της το ρούχο κι ούτε που μου ’δωσε καμιά σημασία. 
Τη μίσησα σας λέω πολύ εκείνη τη γυναίκα κι όσο μεγαλώνω τη μισώ περισσότερο και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσω να τη μισώ στον αιώνα τον άπαντα.

CG-G-02-01-1-50

©ΒΕΚ 2017

Απαγορεύεται, ρητά, η αντιγραφή κι αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους του, μ' οποιοδήποτε τρόπο, αυτούσιου ή τροποποιημένου, χωρίς την έγκρισή μου [Ν.2121/1993 (25 Α΄)]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου