Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

ΣΩΜΑ ΜΕ ΣΩΜΑ

G_ΨΗΦΙΔΕΣ


[ 12 ]  ΣΩΜΑ ΜΕ ΣΩΜΑ


Οι Άλλοι είχαν περάσει στην αντεπίθεση και ορμούσαν ακάθεκτοι



Σώμα με σώμα


ΚΑΤΑΚΑΛΟΚΑΙΡΟ· περασμένο μεσημέρι. Ανέβηκαν στο ύψωμα, που βρισκόταν κοντά στο χωριό, με τα πόδια. Ένα πευκοδάσος απλωνόταν και κάλυπτε τα ψηλώματα της χωμάτινης έξαρσης. Κυνηγήθηκαν στην κατηφοριά. Δεν υπήρχε ψυχή και αγαπήθηκαν ’πάνω στα ξερά χορτάρια, σ’ ένα κούφωμα της πλαγιάς, που ’μοιαζε με παλιό χαράκωμα. Ύστερα, η κοπέλα χορτασμένη ακούμπησε το κεφάλι της στα
γόνατά του κι αποκοιμήθηκε.
Οι ακτίνες του ήλιου, που περνούσαν απ’ τ’ ανοίγματα των δέντρων, έμοιαζαν με γιγαντιαία φωτεινά πόδια που ανέβαιναν στην ανηφόρα, καθώς το άστρο μετακινούνταν στον ουρανό, γέρνοντας στην απομέσα πλευρά του λόφου.
Πιο κάτω, πίσω απ’ τα βράχια, Εκείνοι είχαν στήσει τα πολυβόλα. Οι χειριστές τους σκέφτονταν ότι δε θα ’πρεπε να είχαν μείνει πολλοί απ’ τους Άλλους. Το πολύ πολύ καμιά ξεχασμένη σκοπιά κι αυτή έτοιμη να τα εγκαταλείψει, μόλις εκδηλωνόταν η τελική επίθεση.
Το κορίτσι τινάχτηκε· μια ηλιαχτίδα την πέτυχε τα μάτια και, όπως ανακλαδίστηκε, άστραψαν τα κάτασπρα μπούτια σαν κάννη καλολαδωμένου όπλου.
Ο σκοπός είδε κάτι να λάμπει στην πλαγιά και ρώτησε τον ανθυπολοχαγό. Εκείνος τον διέταξε να ρίξει· έτσι κι αλλιώς σε λίγο θα ξεκινούσαν. Το πολυβόλο τερέρισε και γάζωσε το ύψωμα εκεί που ήταν ξαπλωμένοι. Οι σφαίρες έσκαψαν τις πευκοβελόνες μπροστά τους. Χώματα τους έλουσαν και προσπάθησαν να κρυφτούν μες στην τρύπα. Με την επιστροφή, όμως, της κάννης, η ριπή τούς έκοψε στη μέση. Ύστερα, ακολούθησε απόλυτη ησυχία. Οι δυο τους ήταν πεσμένοι στο έδαφος, ακίνητοι.
Εκείνοι κάρφωσαν τη σημαία τους στο σημείο, αλαλάζοντας. Τους κλώτσησαν.
–Είναι νεκροί, άστε τους, είπαν κι έκαναν προς την κορφή.
Απ’ την απέναντι ράχη ετοιμάστηκαν να δουν το πρώτο κεφάλι να ξεπροβάλλει. Είχαν ακούσει τους πυροβολισμούς. Μόνο ο σκοπός έκανε το σταυρό του. Γνωστοί του ήταν και τους άφησαν να σκοτωθούν! Γαμώ τα γαλόνια τους! Τα δάκτυλα είχαν μουδιάσει στις σκανδάλες των όπλων, τα μάτια κουράστηκαν να κοιτούν στα κλισιοσκόπια. Όμως, περίμεναν με υπομονή, όπως ο κυνηγός το πουλί να καθίσει στο κλαρί. Το «Ύψωμα 237» είχε στρατηγική σημασία και δεν έπρεπε να πέσει στα χέρια Εκείνων.
Εκείνοι έκαναν δύο χοντρά λάθη. Πρώτον, πίστεψαν ότι οι Άλλοι υποχώρησαν και δεύτερον δεν υπολόγισαν τη νέα θέση του Ήλιου. Μόλις βγήκαν στην κορυφή, σήκωσαν αντανακλαστικά τα χέρια να προφυλάξουν τα μάτια, απ’ το άπλετο φως που δέχτηκαν. Τα δευτερόλεπτα αποδείχτηκαν μοιραία. Οι σφαίρες των Άλλων τους θέρισαν. Γέμισε η κορυφογραμμή πτώματα. Εκείνοι που σώθηκαν υποχώρησαν άτακτα, στις θέσεις που κατείχαν πριν την επίθεση.
Τους ποδοπάτησαν άγρια περνώντας από πάνω τους και λούφαξαν πίσω απ’ τα βράχια λαχανιασμένοι. Έγιναν ένα με το χώμα.
Την επόμενη στιγμή, ακούστηκε το κροτάλισμα των πολυβόλων κι απ’ τις δυο μεριές. Οι κορμοί των πεύκων γέμισαν σφαίρες. Οι Άλλοι είχαν περάσει στην αντεπίθεση και ορμούσαν ακάθεκτοι στην πλαγιά. Εκείνοι βγήκαν για να τους αντιμετωπίσουν σε μια μάχη σώμα με σώμα. Φωνές θανάτου αντικατέστησαν τους πυροβολισμούς. Οι ξιφολόγχες ξέσχιζαν χωρίς σταματημό ανθρώπινες σάρκες.
Σήκωσε το κεφάλι του ανήσυχος· νεκρική ησυχία, ακόμη και τα πουλιά κοιμούνταν. Είχε δει στον ύπνο του πως πέθανε!
− Ζω!.. Είν’ ωραία να ζεις! είπε ευτυχισμένος και τραβώντας της το φόρεμά βύθισε το δάχτυλο μέσα της και το στριφογύρισε. Το κορίτσι έβγαλε μια γλυκιά φωνή σα ένιωσε το μαχαίρωμα.
Γέλασε βραχνά και τον καβάλησε. Σε λίγο ακούγονταν δυνατά πλαταγίσματα απ’ τα σώματα που πάλευαν ειρηνικά.

Ένας δρυοκολάπτης από πάνω τους, που χτυπούσε με τη μύτη του ρυθμικά τα κλαδιά το ένα μετά το άλλο, αλλά εύρισκε μόνο μολύβι σφηνωμένο, πέταξε απογοητευμένος αφήνοντάς τους απόλυτους κυρίαρχους του «Υψώματος 237». 

________________________________________
Η φωτογραφία από δω:



CG-G-02-01-12

©ΒΕΚ 22-11-16


Απαγορεύεται, ρητά, η αντιγραφή κι αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους του, μ' οποιοδήποτε τρόπο, αυτούσιου ή τροποποιημένου, χωρίς την έγκρισή μου [Ν.2121/1993 (25 Α΄)]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου