Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ Ω ΔΙΑΛΥΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ;

Ε Ρ Ω Τ Ι Κ Ε Σ  ΛΑΜΠΗΔΟΝΕΣ


[ 47 ]  Παίρνει το ω διαλυτικά σημεία ;

Με την κίνηση των δαχτύλων της, μου ’δειξε το ωμέγα της και μετά, 
με τους αντίχειρες, σημάδεψε τα δύο λακκάκια.



Παίρνει το ω διαλυτικά σημεία;

Στο café πήγαινα κάθε πρωί για να σκοτώσω, εν γνώσει μου, δυο ώρες, ενώ θα μπορούσα ν’ ασχοληθώ με κάτι πιο αποδοτικό. Χάζευα τις περαστικές, ενίοτε και τους περαστικούς, κι έτσι δεν την είχα προσέξει. Μ’ είχε προσέξει όμως αυτή. Η σερβιτόρα! Τη μέρα του περιστατικού το χρώμα των νυχιών της ήταν πολύ σκούρο. Δε ξέρω πως μου 'ρθε και της είπα χωρίς να το πολυσκεφτώ: 
   -Το μπλε των νυχιών σας έχει τη σκοτεινή απόχρωση της βαθιάς θάλασσας, κείνης που σου προκαλεί δέος!
     Γέλασε.
- Σας βλέπω καθημερινά μ’ ένα βιβλίο στο χέρι. Δε σας αρέσει η ζωή; Προτιμάτε τα παραμύθια και τις απίθανες ιστορίες που σκαρώνουν οι ανεκδιήγητοι κι ανέραστοι συγγραφείς;
- Απλά, περνάω ευχάριστα!
- Αν ο θεός μας είχε φανταστεί έτσι, θα ’φτιαχνε και τα βιβλία μαζί μ’ όλα τ’ άλλα δημιουργήματα. Οι Γραφές όμως δε λένε κάτι τέτοιο.
-Όχι, δε λένε, παραδέχτηκα, έχετε δίκιο!
-Τότε;
-Με πείσατε, σήμερα δε θα διαβάσω.
  Μήτε η Γένεση το γράφει, σκέφτηκα, αλλά ούτε κι ο Σωκράτης θεωρούσε σοφό εκείνον που έχει συσσωρευμένες γνώσεις, μάλιστα ο ίδιος δεν έγραψε κανένα βιβλίο!
Όταν μου έφερε τον καφέ αντί του καθιερωμένου «στην υγειά σας» μου είπε:
-Όλα τα βιβλία του κόσμου είναι δω μέσα, κι έδειξε το κεφάλι της.
-Μπορείτε να γίνετε πιο συγκεκριμένη;
-Αγγίξτε με με το δάχτυλο, είπε και μου έτεινε την πάνω πλευρά του χεριού της.
Το ’κανα κι ένιωσα κάτι να ξεκινάει απ’ το θώρακα, να διασχίζει την περιοχή της κοιλιάς και να στριμώχνεται ανάμεσα στα πόδια.
-Πέστε μου ένα βιβλίο που σας έκανε να αισθανθείτε παρόμοια.
-Κανένα... σχεδόν, είπα, για να μην ακυρώσω κι όλη τη βιβλιογραφική παραγωγή ερωτική και μη.
-Εγώ θα είμαι απόλυτη: κανένα! 
-Θέλω να το σκεφτώ, της είπα.
-Κόφτε το το ρημάδι, είναι εξάρτηση, σα ναρκωτικό. Το διάβασμα, εννοώ. Από αύριο θα σας επιτρέπω να μ’ αγγίζετε, αν σας βλέπω να μη διαβάζετε.
Την επαύριον το δάχτυλό μου ακολούθησε τη διαδρομή της πεταγμένης φλέβας της, την άλλη της χάιδεψα με την παλάμη μου το χέρι και την παρα-άλλη όλο της το κορμί, στο κρεβάτι μου, ενώ εκείνη τινασσόταν σα φίδι που το πάτησε ρόδα αυτοκινήτου.

Ντυνόταν και μου γύρισε την πλάτη.  Με την κίνηση των δαχτύλων της, μου ’δειξε το υπέροχο ωμέγα της και μετά, με τους αντίχειρες, σημάδεψε τα δύο λακκάκια.
- Τι ρόλο παίζουν, εδώ, αυτά τα διαλυτικά σημεία, αφού το ωμέγα δε μπορεί να συνθέσει δίφθογγο; Εσύ που έχεις διαβάσει τόνους γραμμένο χαρτί, βρήκες κάπου την απάντηση;
Είχε δίκιο! Πουθενά!
Εκεί ταίριαζε μόνο μια ξεγυρισμένη περισπωμένη πέρα ως πέρα!
Ακούμπησα κι εγώ τα χείλη μου και τα 'συρα κυματιστά κι η ανορθογραφία αποκαταστάθηκε.

________________________
© ΒΕΚ, 2016, Απαγορεύεται, ρητά, η αντιγραφή κι αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους του, μ' οποιοδήποτε τρόπο, αυτούσιου ή τροποποιημένου, χωρίς την έγκρισή μου [ Ν.2121/1993 (25 Α΄), Ν.100/1975 (162 Α΄) ]





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου